Instagram’da Engellediğim Kişinin Profiline Bakınca Anlar Mı?
Hayal Kırıklığıyla Başlayan Bir Hikaye
Bir sabah, Kayseri’nin serin havası arasında penceremi açtım ve kahvemi hazırlarken, aklımda bir şeyler vardı. Birkaç gündür bir konuda takılıp kalmıştım. O an, Instagram’da engellediğim eski arkadaşımın profilini görüp görmediğini düşündüm. Bu soruyu, sabahın erken saatlerinde, sadece bir anlık bir merakla kafamda döndürdüm. Fakat o an hissettiğim şey, sadece merak değildi; biraz da pişmanlık, hayal kırıklığı ve bir tür belirsizlikti.
O kişi, uzun zaman önce hayatımda çok önemli biriydi. Ama bir şeyler ters gitmişti. Birbirimize zarar vermemek adına, belki de en doğru hareketti, onu sosyal medya hesaplarımda engellemek. Ancak engelledikten sonra bir şey oldu. Bir boşluk hissettim. O insanın dünyasından tamamen silinmesi… Birçok insan için “basit bir engelleme” ama benim için çok daha derin bir şey. Hala bir şekilde geri dönüp bakma isteği, bazı sorular vardı. Instagram’da engellediğim kişinin profilini bakınca anlar mı? Hani bazen, insan sadece bir saniyeliğine merak eder, ne yaptığını görmek ister ama bir türlü yapamaz. İşte o “bir saniye” ne kadar büyük bir sorudur.
Bir Adım Geriye, Bir Adım İleriye
Instagram’da engellediğim kişinin profiline bakmam, bir duygusal yolculuk gibiydi. Üzerimde hâlâ eski bir sevgilinin kokusu gibi hissediliyordu. Yani, ne kadar zorlayarak silmeye çalışsam da, bazen arada bir duyduğum bir gülüş ya da eski bir anı, aklımda tekrar canlanıyordu. Ama engellemenin ne kadar anlamlı bir şey olduğunu, duygusal olarak nasıl bir rahatlama sağladığını da çok iyi biliyordum. Gözlerimi yavaşça kapatıp, engellediğim kişiye bakmayı düşündüm. Ne hissettim? Sadece sosyal medya üzerinden bir hesap görmek, karşımdaki kişinin o hesapla ne yaptığını görmek, aslında eski bir ilişkiye bakmak gibiydi. Hayatındaki her şeyden sıyrıldım, ama bir yandan da o kişi hala bir şekilde ruhumda dolaşıyordu.
Bir akşam, bir arkadaşımın önerisiyle yine Instagram’a girdim. Yavaşça arama çubuğuna ismini yazdım. Biraz tedirgin oldum ama çok da merak ediyordum. “Bakma, engellemeyi yapmışken geriye dönüş yok” diye kendimi uyardım. Ama işte o an, parmağım ekrana kaydı ve o ismi tekrar buldum. Gözüme çarptı. Bir saniye, sadece bir saniye bakmak istedim. O saniye, belki de o kadar büyüktü ki, içimdeki bir parça hâlâ o insanın hayatına dahil olmak istiyordu.
Anlar mı? Anlar mıydı?
Birkaç saniyelik bir bakıştan sonra hemen telefonumu kapatıp derin bir nefes aldım. Merakımı bastırmaya çalıştım, ama o soruyu bir türlü kafamdan atamıyordum. Instagram’da engellediğim kişinin profiline bakınca anlar mı? O an, bu soruyu kendime sorarken, bir şey fark ettim. Bazen, insan sadece bir bakışla o kadar çok şey hissedebilir ki… Bu, basit bir fotoğrafın ya da hikayenin ötesinde bir şeydi. O kişiyi engellemişken, belki de çok sert bir hareket yaptım. Ama zaman içinde, kalbimdeki kırıklıklar biraz daha azalmış, duygusal yük biraz daha hafiflemişti. Ama bazen eski bir şeyin, geçmişin izlerinin bu kadar kolay silinemeyeceğini anlamak çok zor oluyordu.
Biri, size hayatında bir yer edinmişse, her şey bir anda silinip gidecek gibi hissetmiyorsunuz. Gerçekten mi? O eski mesajlar, fotoğraflar, paylaşımlar… Ve en önemlisi, o kişi hala orada bir yerde yaşıyor, bir yerlerde hâlâ başkalarına bir şeyler paylaşıyor. O kişiyi engellemek, görünmeyen bir sınır koymak, duygusal olarak da bir kapanış gibi olsa da, bir şekilde gözleriniz yine onun dünyasında gezinmek istiyor.
O anda bir düşünce daha geçti kafamdan: “Ya anlar mıydı?” Bu soru, aslında daha derin bir duygusal kaygıydı. İnsanın geçmişiyle ne kadar barışık olduğu, bir yerlerde hep içten içe merak edilen şeylerden biridir. O kişinin profiline bakmak, sanki tekrar bir bağ kurmak gibiydi. Ama engellediğimde, geriye dönüş gerçekten çok zor olmuştu. Geri dönüp bakmanın ya da bir adım daha atmanın anlamı yoktu. Ama bakınca anlar mıydı? Bunu bilmiyordum. Ama bir parça, o zamanlar olduğu gibi; her şeyin farkında olmalıydı.
Gerçekten Anlar mıydı?
Bir süre sonra düşündüm; belki de bu soruyu sormak, sorunun kendisinden daha büyük bir şeydi. İnsan bazen, kapalı kapıların ardında neler olduğunu bilmek ister. Merak, bir yandan güveni yok ederken, diğer yandan da eski izleri takip etmek istemek, bir tür içsel çatışmaydı. Ama engellenmek, bir sınır koymak aslında büyümenin de bir yolu olabilir. Kendi kendimi bu konuda ikna ettim.
Belki de o kişi fark etmemişti, belki de çoktan başka bir dünyada, başka ilişkilerde, başka arkadaşlıklarda kaybolmuştu. Ama bazen duygular, bir insanın hayatında kalmak isteyen bir hatıra gibi kalır. Bu yüzden, engellemeye karar vermiş olmam, bir tür koruma altına almaktı aslında. Kendimi savunmak için, eski bir yanımın artık orada olmaması gerekiyordu. O kişi fark eder miydi? Belki etmezdi, belki de etse de, bu artık beni çok etkilemeyecekti.
Sonuç: Kapanmayan Bir Kapı
Instagram’da engellediğim kişinin profilini tekrar görmek istemem, aslında kendi içimdeki bir boşluğu fark ettiğim andı. Hayatımda bu kişiyi engellemek, sadece fiziksel değil, duygusal bir sınır da koymaktı. Ama bazen geçmişin izlerinden kaçmak, onları tamamen yok etmek mümkün olmuyor. Bir şekilde her bakış, her eski hatıra, bir kapı aralamak gibiydi. Ve bu kapı, ne kadar kapalı olsa da, bir şekilde tekrar açılabilir.
Yine de şunu kabul ettim: Belki de artık o kişi, sadece bir hatıra olarak kalmalıydı.