3 Yıl 1 Ay Ceza Alan Ne Kadar Yatar?
Kayseri’de bir akşam… Ne garip bir duygu. O gün, bir şekilde zamanın geçmek bilmediği o saatlerden birini yaşıyordum. Gökyüzü, kırmızımsı bir hüzünle sarmıştı. Aniden herkesin acılarını hissedebileceğiniz bir an vardı. Benim acım, bir arkadaşımın hayatında, bir karara bağlanmıştı: 3 yıl 1 ay ceza aldı. Bu, bir insanın özgürlüğünü kaybetmesi anlamına geliyordu. Peki ama ne kadar yatar? Bu soruyu sormanın bile ne kadar boş olduğunu anlamıştım. Çünkü zamanın ne kadarının geçeceğini hesaplamak, kimseye umut vermezdi.
Bir Telefon Konuşması
O sabah, telefonumda gelen mesajla uyandım. Birkaç saat önce, sabah 4’te aldığım bir haber vardı: Arkadaşım, 3 yıl 1 ay ceza almıştı. Kısa bir sessizlik… Sonra delicesine panik. Bunu kimseyle paylaşamadım, zaten herkes meşguldü, kendi dertleriyle meşguldüler. Kayseri’nin gürültülü caddelerinde yürürken, adeta bütün dünya durmuş gibiydi. Çevremdeki insanları görüyordum ama onlardan hiçbirini hissedemiyordum. İçim sıkışmıştı, sanki bir şeyin yanlış gittiğini biliyordum ama ne olduğunu anlamıyordum.
Bir süre sonra telefonum çaldı. O an, ne düşündüğümü hatırlamıyorum, sadece ellerim titriyordu. Telefonu açtım.
“Abi… Benimle gel, bir şeyler yapalım. Gerçekten ölüyorum, 3 yıl 1 ay. Ne kadar yatacağımı bile bilmiyorum.”
“Sakin ol, önce bir sakinleş. Bunu atlatırsın. Her şey geçer, 3 yıl 1 ay ceza alan birinin ne kadar yatacağına bakma. Önemli olan şu anda nasıl hissettiğimiz.”
Bunları söyledim ama aslında kendi içimde çok da emin değildim. Çünkü ne demekti “geçmek”? Zaman, ne kadar süreceğini düşündüğün zaman daha da uzun hissediliyordu. Belki de cezanın süresiyle birlikte, duyguların da çürüyordu. Benim korkum, ona yardım edememekti.
Ceza Süresi ve Süreyi Hissediş
3 yıl 1 ay ceza alan birinin ne kadar yatacağına karar veren şey, sadece hukuk değildi. Bir cezanın süresi, insanın ruhunda ne kadar derin izler bıraktığıyla doğru orantılıydı. Zaman, gözünde dehşet verici bir şekilde uzadı. Hangi saatte yatacağı, ne zaman görebileceğim, hâlâ konuşabilecek miyim? Bir süre sonra bu soruların hiçbir anlamı yoktu.
Kayseri’nin karanlık akşamlarında, sokak lambalarının altındaki yalnız yürüyüşleri hatırladım. O sokaklarda, bazen kendimle yüzleşiyordum. Herkesin hikayesi farklıydı ama ben ona “ne kadar yatarsın” diye sormadım. Çünkü zaman, cezanın bitişiyle değil, içindeki boşlukla ölçülüyordu. 3 yıl 1 ay ne kadar yatar sorusunun cevabı, aslında tam olarak bu kadar basit değildi. İnsanların hayatını cezanın süresiyle ölçemeyiz.
Bir yanda, cezanın bitmesini beklemekle, diğer yanda zamanın geçmesiyle, iç içe geçmiş bir gerçeklik vardı. Bu karanlık içinde o kadar çok beklenti vardı ki, hiçbir şeyin netleşmesini istiyordum. Her geçen gün, bir umut, bir yavaşça geçiş vardı. Kafamda bin bir düşünceyle sabahlara kadar düşündüm. Ceza süresi bittiğinde, nasıl bir insan olacaktı? Ya da daha doğru söylemek gerekirse, onun nasıl bir insan olacağıydı?
Duygularla Yavaşça İleriye Gitmek
Zaman ilerledikçe, bazen kaybettiğimiz şeyleri geri almak istiyoruz. Bir anlık hata yüzünden yıllarca geri gittiğini düşünüyorsun, ama sonra fark ediyorsun ki, zaman dediğimiz şey, insanın ruhunda izler bırakmaktan başka bir şey değil.
Bir gün onunla buluştuk. Hava soğuktu, dışarıda rüzgar vardı. Yavaşça yürüdük. “3 yıl 1 ay…” dedim. “Ne kadar yatarsın sence?” O gülümsedi ve sadece başını salladı. Duygularını ne kadar gizlemeye çalışsa da, gözlerinden o kaybolmuşluğu gördüm. Her şeyin sadece bir süreç olduğunu, ama bu sürecin ona çok şey öğreteceğini hissedebiliyordum.
Ve şu an, bu yazıyı yazarken, düşündüm: 3 yıl 1 ay ceza alan birinin ne kadar yatacağını sadece o kişi bilir. Çünkü zaman, cezanın uzunluğu değil, geçirdiğin her saniyedir.
Sonuç: Zamanın Geçmesi
Benim için zaman, bir anın anlamıdır. O anın içinde, ne kadar süreceği de önemli değil. Her şey, ne kadar öğrendiğinle ve o süreci nasıl geçirdiğinle ilgilidir. O yüzden 3 yıl 1 ay ne kadar yatarsın sorusu, aslında sadece cezanın süresiyle ilgili bir mesele değil. Önemli olan, o süreçte nasıl değişeceğindir.
Zaman geçtikçe, umudun ne kadar güçlü olduğunu görmek de değişiyor. O kadar büyük bir boşluk olsa da, hala umut edebilmek… Bu, en değerli şey.